Vrouw krijgt jarenlang boodschappen en moet uitkering terugbetalen

Waarschijnlijk hebt u het nieuws gelezen dat een vrouw in de bijstand jarenlang boodschappen kreeg van haar moeder omdat ze hoge vaste lasten had en daardoor zelf maar 10 euro te besteden had voor de boodschappen. Dat is natuurlijk onmenselijk, en zit ver onder de levensstandaard.

De gemeente Wijdemeren heeft nu toegezegd de zaak nogmaals te bekijken. In de gemeente Oss hebben CDA en D’66 de zaak ook opgepakt, en ook in de Tweede Kamer zijn al vragen gesteld, en er zullen nog veel meer vragen bijkomen.

Vanuit het standpunt van een bijstandsgerechtigde bekeken is het niet meer duidelijk wat er nou wel of niet onder inkomen valt. Voor de gemeente kunnen gekregen boodschappen dan inkomen zijn; voor de belastingdienst zijn ze dat niet. Voor de belastingdienst zijn bepaalde inkomsten vrijgesteld terwijl ze dat voor de gemeente weer niet vrijgesteld zijn. Onderverhuren mag volgens de wet, maar niet volgens de meeste woningbouwcorporaties en de verhuurder heeft een belastingvrijstelling voor het verhuren van een kamer. Bij een bijstandsgerechtigde is dat niet vrijgesteld en wordt van de uitkering afgetrokken, (ik laat hier de woningcorporatie even buiten beschouwing, want als er geen huurcontract is mag onderhuur weer wel).

Om terug te komen op de boodschappendie mevrouw kreeg van haar moeder, hoe zit het dan met de boodschappen die veel mensen krijgen van de voedselbank, of de kledingbank, of mag je van een plaatselijke bakker zonder dat het bij je inkomen geteld wordt, of van je buurvrouw die teveel gekookt heeft. Of, als je de auto van je moeder mag gebruiken en voornamelijk gebruikt om haar bij ziekenhuisbezoeken en wordt dan de belasting en verzekering van de auto dan gezien als inkomen? Of, Als je een verjaardagskadootje krijgt van familie, of vrienden, is dat dan inkomen?

Mag je als bijstandgerechtigde eten aannemen van de buurvrouw die teveel gekookt heeft? Volgens de participatiewet (kennelijk) niet maar je mag wel bij de buurvrouw meeeten, dan is het geen inkomen. Als ZZP’er maakt het de gemeente (kennelijk) niet uit zolang het niet een bijstandsgerechtigde is die op geld waardeerbare goederen/ producten ontvangt of op geld waardeerbare activiteiten heeft verricht, behalve de vrijwilligersvergodeing, die vanaf 2018 is vrijgesteld omdat er te weinig vrijwilligers zijn.

De grote vraag is nu, wat er onder inkomen valt en wat niet? De ambtenaren weten het niet meer; of weten niet hoe er met de regels moet worden omgegaan of hoe de regels te interpreteren. Hoe zou de burger het dan nog moeten weten waar hij aan toe is? De burger voelt zich, terecht, niet serieus genomen.

Al vaker heb ik gezegd dat een heel groot deel van het probleem is veroorzaakt door de decentralisering en privatisering van de overheid. Omdat de gemeenten (en provincies) tot op zekere hoogte een eigen beleid mogen voeren ontstaan er verschillen in regels tussen gemeenten. In de ene gemeente is het mogelijk om boodschappen te krijgen zonder gekort te worden, terwijl een bijstandsgerechtigde in de andere gemeente als fraudeur wordt bestempeld.

Wordt het niet eens tijd dat er tussen de overheidsorganen onderling weer dezelfde regels worden gehanteerd?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *